başlığım yok aslında

sancılı geçen bir akşamın ve uykunun devamında, okula gidemeyeceğime karar verip evde kaldım. yeni uyandım sayılır. aslında dışarı çıkma isteği var bünyede lâkin cesaret edemiyorum.
şimdi şundan bahsedicem: ben beni seven insanı sevemiyorum.
yani şöyle aslında; sevdiğini hissedicem, içten içe bilicem ama bunu bana gösterdiğinde soğuyorum karşımdaki kişiden.
bana aşık biriyle olamıyorum mesela. ya da hani bazı insanlar vardır, ego tatmini için muhabbette olunan, açık kapı bırakılan, -dilim varmıyor ama- kullanılan.. hoşlansın, ilgi göstersin, sevsin falan istersin; bunları yaptığında da ' görev tamamlandı.' gibi bi' psikolojiyle, kişinin elde/cepte olduğunu bilerek, artık onu pek de umursamadan devam ettirirsin o muhabbeti. hah şimdi onlar burda kalsın diğer yandan da gerçekten ilgilendiğin, hoşlanmaya başladığın, bi' şeyler paylaşmak istediğin, ilişkiye başlayabileceğini düşündüğün kişiler vardır - ki bende hiç normal insanlar yer almadı bu bölümde-. işte o insanlardır ki kendilerini cepte hissetmem, ki bu yüzden hoşlanıyorumdur muhtemelen. soğukluk bile denilemeyecek ufak bi' kopuklukta hayal gücümü harekete geçirip bin bir senaryoyu üretmeme sebebiyet veren, milyonların (ahahah mübalağaya gel) gösterdiği sevginin ilginin binde birini gördüğümde huşu duyduğum, normalde rahatlıkta sınırtanımaz olarak nam salmış olsam da( ;P ) yanındayken üstüme bir utangaçlık, bir ne yapacağını bilmezlik, bir avellik oturmasını sağlayan kişilerdir onlar. çoğul eki kullanmamın sebebi sayılarının 1den fazla 3ten az olması. erkor şu an onlardan biri sanırım. gelişmelerde burda olucam ama bu performansla devam ederse önceki cümlede yer alan "sanırım"ı, "kesinlikle" olarak değiştiricem.